Wspólny program kardioonkologiczny, realizowany przez Narodowy Instytut Onkologii w Gliwicach oraz Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu, objął dotychczas ponad 400 pacjentów.

- Pacjenci z urządzeniami wszczepialnymi, takimi jak stymulatory (rozruszniki) serca lub kardiowertery-defibrylatory, niejednokrotnie mogą wymagać radioterapii z przyczyn onkologicznych. Obecność rozrusznika niejednokrotnie stwarza obawy dotyczące możliwości bezpiecznego prowadzenia radioterapii - poinformował PAP współinicjator projektu prof. Mateusz Tajstra.

Zastosowany przez lekarzy protokół opiera się na ciągłym nadzorze kardiologicznym. Każdy chory przechodzi konsultacje przed, w trakcie oraz po zakończeniu radioterapii. W przypadkach wysokiego ryzyka lekarz kardiolog asystuje również bezpośrednio podczas sesji naświetlań.

Z wniosków podsumowujących dekadę obserwacji wynika, że powikłania związane z pracą urządzeń stymulujących serce występowały rzadko. Co kluczowe, rokowanie pacjentów zależało przede wszystkim od stopnia zaawansowania i przebiegu samej choroby nowotworowej, a nie od ewentualnych awarii sprzętu wywołanych promieniowaniem.

Wypracowane na Śląsku procedury oraz wyniki długoterminowej obserwacji pacjentów zostały opisane w pracy naukowej pt. „Cardiac implantable electronic devices and radiation therapy: long-term outcomes”. Raport z polskich badań ukazał się na łamach międzynarodowego czasopisma medycznego „European Heart Journal”.

- To publikacja, która ma znaczenie nie tylko naukowe, ale przede wszystkim praktyczne - podkreślił dr hab. n. med. Sławomir Blamek, prof. NIO-PIB, dyrektor Narodowego Instytutu Onkologii w Gliwicach.

Według autorów opracowania – m.in. prof. Mateusza Tajstry, prof. Sławomira Blamka, prof. Mariusza Gąsiora oraz dr. Macieja Dyrbusia – zebrane dane potwierdzają, że ścisła koordynacja pracy onkologów i kardiologów pozwala na bezpieczne przeprowadzenie pełnego cyklu leczenia ratującego życie u pacjentów z obciążeniami kardiologicznymi.(PAP)

jms/ bar/