Diecezjalne służby prasowe poinformowały, że zawieszona na północnej ścianie łuku tęczowego ambona tworzy drewnianą konstrukcję złożoną z półkolistego kosza, zaplecka i baldachimu, na który prowadzą schody z pełnym parapetem.

Ks. Tracz, cytowany w komunikacie, zwrócił uwagę, że podczas prac konserwatorskich usunięto wtórne przemalowania, przywracając pierwotną dekorację malarską. – Odsłonięta spod późniejszych warstw prosta marmoryzacja znakomicie eksponuje rzeźbione i złocone ornamenty, które zdradzają moment stylistycznego przejścia od dynamicznego rokoka do bardziej stonowanego i dostojnego klasycyzmu – wyjaśnił.

Szczególną uwagę zwraca zwieńczenie baldachimu. W jego podniebiu tradycyjnie umieszczono gołębicę Ducha Świętego, natomiast na wolutowym postumencie znajduje się rzeźba Chrystusa Dobrego Pasterza z otwartą księgą Ewangelii. Nietypowym elementem jest trzymany przez Jezusa biskupi pastorał oraz aniołek u jego stóp podtrzymujący mitrę.

– To czytelny przekaz teologiczny: biskupi są prawowitymi następcami apostołów, którym Chrystus – Dobry Pasterz przekazał władzę pasterską. Taka symbolika miała szczególne znaczenie dla katolickiej wspólnoty Simoradza, żyjącej przez wieki w realiach protestanckiego Śląska Cieszyńskiego – wyjaśnił ks. dr Tracz.

Monochromatyczna, lekko kremowa kolorystyka rzeźb oraz dekoracyjnych waz została wykonana w modnej pod koniec XVIII wieku technice szypolenu.

Konserwacja ambony była możliwa dzięki zaangażowaniu proboszcza ks. Grzegorza Pala oraz finansowemu wsparciu parafian.

Parafia w Simoradzu istniała już przed 1286 rokiem. Pierwsza świątynia została wzniesiona prawdopodobnie w XIII wieku. Obecnie istniejącą, murowaną świątynię gotycką wybudowano dwa wieki później. W 1842 roku została on rozbudowana, a następnie kilkakrotnie remontowana w XX wieku. (PAP)

szf/ mrr/