Kuratorka wystawy Joanna Gościej-Lewińska zauważyła, że ekspozycja w Nowohuckim Centrum Kultury (NCK) stanowi rzadką okazję do obcowania z jednym z najistotniejszych, a zarazem najbardziej autonomicznych obszarów twórczości artysty.

- Prezentowane sto prac prowadzi widza przez ponad pół wieku konsekwentnych poszukiwań, w których rysunek pozostaje medium najbardziej bezpośrednim – narzędziem analizy, zapisu emocji i laboratorium formy – wskazała kuratorka.

Według niej starannie budowana kolekcja Dmochowskich pozwala prześledzić ewolucję języka plastycznego Beksińskiego na przestrzeni lat 1956–2000, ukazując różnorodność technik, formatów i rozwiązań formalnych.

- Wystawa potwierdza rangę rysunku jako jednego z najważniejszych i najbardziej konsekwentnych osiągnięć w dorobku artysty – oceniła Gościej-Lewińska. Opisuje ona, że ekspozycja prowadzi od wczesnych studiów portretowych i ekspresyjnych prób z kredką, sangwiną czy heliotypią, poprzez finezyjne „pajęcze” kompozycje początku lat 60., aż po monumentalne realizacje ołówkowo-węglowe z przełomowego roku 1968.

Ekspozycja obejmuje także późne powroty do papieru: swobodne szkice lat 90. oraz prace modyfikowane cyfrowo na początku XXI wieku. Te eksperymenty, łączące rysunek, techniki komputerowe i reprodukcyjne, potwierdzają awangardową naturę artysty, otwartego na nowe media – wskazała kuratorka.

Wystawa w Białej Galerii Nowohuckiego Centrum Kultury będzie czynna do 12 kwietnia br. Wstęp na nią zawarty jest w cenie biletu do ekspozycji stałej malarstwa Zdzisława Beksińskiego. Znajduje się na niej 50 obrazów olejnych, w większości pochodzących z lat 80. z „okresu fantastycznego” w twórczości malarza. Prace pochodzą z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich.

Zdzisław Beksiński (1929-2005) był wybitnym artystą współczesnym – fotografem, grafikiem i malarzem. Ukończył architekturę na Politechnice Krakowskiej. Jako młody artysta zajmował się fotografią, a tworzyć obrazy zaczął dopiero na początku lat 60. Zorganizowana przez znanego krytyka Janusza Boguckiego wystawa w Starej Pomarańczarni w Warszawie w 1964 r. spowodowała, że stał się popularny. Od końca lat 90. tworzył także grafiki cyfrowe, sięgając w nich po swoje zdjęcia. Beksiński został zamordowany w swoim mieszkaniu w Warszawie w nocy z 21 na 22 lutego 2005 r. Swoją spuściznę zapisał Muzeum Historycznemu w Sanoku. (PAP)

rgr/ pad/