Willa Langera, nazywana też „Pod Goruszką” od wzniesienia, u stóp którego się znajduje, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w miejscowości.

Zdaniem Radosława Hudźca, szefa wydziału strategii, rozwoju i funduszy jaworzańskiego urzędu gminy, remont obejmie prace konstrukcyjne, jak i adaptacyjne. Zostanie wzmocniona struktura budynku i zabezpieczona przed wilgocią, przebudowane zostaną wnętrza, wymienione wszystkie instalacje, odnowione wejścia i zewnętrzne schody. Dach otrzyma nowe pokrycie. Konserwacji poddana zostanie elewacja. Budynek otrzyma instalacje fotowoltaiczne i pompę ciepła.

Hudziec powiedział, że projekt przewiduje między innymi przywrócenie funkcji użytkowej tarasu, który obecnie jest wyłączony z eksploatacji. Jego adaptacja zwiększy dostępną przestrzeń dla wydarzeń kulturalnych – takich jak koncerty plenerowe, spotkania tematyczne czy wystawy na świeżym powietrzu.

Z dokumentacji przetargowej opublikowanej przez władze Jaworza wynika, że oferty można składać do 23 stycznia. Wykonawca będzie miał czas na pracę do końca października przyszłego roku.

Jaworze na remont Wilii Langera pozyskało z funduszy europejskich ponad 4 mln zł.

Willa została wzniesiona przez Juliusza Langera w latach 80. XIX wieku, gdy miejscowość była jeszcze uzdrowiskiem. Od czasów międzywojnia przez wiele dziesiątków lat funkcjonowała w niej restauracja. Ta funkcja została zlikwidowana wiele lat temu. Willa jest częścią układu urbanistycznego Jaworza, który został wpisany do rejestru zabytków.

Dom od 1945 roku należał do spółdzielni „Samopomoc Chłopska” z sąsiedniej Jasienicy. Gmina Jaworze kupiła go w listopadzie 2020 roku. Pieniądze, które złożyły się na ten zakup, pochodziły z Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych oraz z oszczędności w budżecie ze względu na obostrzenia wprowadzone przez pandemię COVID-19.

Przed zakupem samorząd ją wynajmował. Znajdowała się w niej między innymi sala ślubów i biblioteka.

Jaworze jest jedną ze starszych miejscowości na Śląsku Cieszyńskim. W 1862 roku stało się uzdrowiskiem. Z jego uroków korzystali między innymi Wincenty Pol, Maria Konopnicka, Jan Karłowicz, Julian Tuwim, Ignacy Daszyński i Melchior Wańkowicz. Maria Dąbrowska napisała tu część „Nocy i dni”. W 1909 roku status uzdrowiskowy został zawieszony, choć zabiegi lecznicze, jak hydroterapia czy kąpiele borowinowe, były prowadzone. (PAP)

szf/ dki/