Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wraz ze Związkiem Inwalidów Wojennych organizują w sobotę (11 kwietnia) w Warszawie, w przededniu ustanowionego święta, uroczyste obchody.

O godzinie 10.30 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego zostanie odprawiona Msza św. w intencji zmarłych i żyjących inwalidów wojennych. Natomiast o godzinie 12.00 odbędzie się apel pamięci połączony ze wspólną modlitwą oraz ceremonią złożenia wieńców i wiązanek kwiatów na płycie Grobu Nieznanego Żołnierza.

Pierwsze organizacje zrzeszające weteranów powstały na ziemiach polskich w Galicji w 1917 r. Powołany wówczas Komitet Inwalidów Żołnierzy i Klub Oficerów Inwalidów stanowił zalążek samodzielnego ruchu inwalidzkiego.

Rok później w Wielkopolsce powołano Gospodarcze Zrzeszenie Poznańskich Inwalidów Wojennych i Związek Towarzystw Kalek i Byłych Wojaków Polaków. Organizacje zrzeszające inwalidów wojennych utworzono również dawnym Królestwie Polskim, a w następnych latach również na Kresach II RP jako Centralny Związek Inwalidów Wojennych.

12 kwietnia 1919 r. w Warszawie rozpoczął się pierwszy zjazd zjednoczeniowy. Wówczas powołano Związek Inwalidów Wojennych RP. Zrzeszał on inwalidów wojennych, zranionych i kontuzjowanych żołnierzy, walczących na różnych frontach i w różnych armiach I wojny światowej. Od początków istnienia mogły należeć do niego też wdowy i wdowcy oraz sieroty po poległych żołnierzach i zmarłych inwalidach wojennych.

W 1922 r. związek liczył ok. 400 tys. inwalidów i wdów wojennych, a u progu II wojny światowej – 151 tys. W okresie okupacji hitlerowskiej działał w konspiracji, wspomagając struktury podziemnego państwa polskiego.

W 1944 r. był pierwszą organizacją społeczną reaktywowaną z woli członków. Zlikwidowany w 1950 r. z inspiracji władz politycznych, został reaktywowany w roku 1956. Obecnie członkowie są skupieni w wielu oddziałach i okręgach na terenie całego kraju. W 1989 r. organizacja liczyła ok. 73 tys. członków, a obecnie związek skupia ponad 10 tys. osób. (PAP)

wnk/ dki/